Please reload

Bohemian Rhapsody | Film Yorumu

 

Baştan uyarıyorum bu film sizi çok duygusallaştırıp, sinemada ayağa kalkıp hüngür hüngür “We are the champions” şarkısını söyletebilir.


Filmi izledikten sonra Freddie Mercury hakkında yetersiz ve yüzeysel bilgilere sahip olduğumu öğrendim. Onun aslında ne kadar yalnız biri olduğunu daha önce fark etmemiştim. Bu film bana bunu öğretti.
Queen’in öğrenci barlarında sahne alan bir gruptan nasıl efsaneye dönüştüğünü adım adım seyrediyoruz. Evet ben de diğer eleştirmenler gibi senaristlerin kronolojide farklılıklar yarattığını fark etsem de bunu filmin sanatsallığı için akort olduğunu düşünüyorum. Filmin ilk yarısında şarkıların nasıl çıktığını, Queen’in nasıl Queenleştiğini, kendimizi şarkılara eşlik ederken, Brian’ın gitarının tellerinde kaybolurken, Freddie Mercury’inin aslında canlandırıldığını ve belgesel izlemediğimizi ara ara fark ederken. Ama ikinci yarıda o başarıya, üne, yeteneğe rağmen Mary’den uzaklaşınca yalnız kalan Freddie Mercury’yi karşılaşıyoruz. İşte aslında bilmediklerimizi. O kocaman partilerin, uyuşturucunun, türlü türlü sevgililerin aslında bitmek bilmeyen ve o dolmayan boşluklar nedeniyle olduğunu görüyoruz. Freddie, Paul yüzünden gittikçe kendini kaybediyor ve solo albüm çıkartmak için gruba ara veriyor.
Hala, inanılmaz korkunç oyuncu kadrosu diyenlere ve Rami Malek’in pörtlek gözleriyle Freddie’yi asla oynamayacağını düşünenlere, İ-NA-NA-MI-YOR-UM.
Rami Malek’in performansı söz değimi yerinde olursa Marion Cotillard’ın ona Oscar kazandıran Edith Piaf performansı kadar iyiydi. Ve Live Aid konseri sahnesi gerçek şölendi. Her şarkıya tek tek eşlik ettik, sanki o efsane konsere canlı şahitlik etmişcesine karşıya geçen o elektrik... Belki bir klişe ama yeri geldik Freddie ile lambanın ışığını açıp kapattık, yeri geldi Mary gibi iyi arkadaş olduk, yeri geldik Roger ile deli gibi bateri çaldık, yeri geldi herkese kızdık ve John gibi şarkının temellerini attık, Brian’ın saçlarına hayran kaldık, Miami Beach gibi biz de gururlandık, hepimiz Paul’a çok kızdık ve biz de Farrokh Bulsara’nın babası gibi Freddie’ye, daha önce sarılmak istedik.

Imdb puanını sonuna kadar hakeden, duygusu tam, dinamiği son gaz olan bu filmi ben çok sevdim. Ödül sezonunda da gözümde oluşan kalp emojisi ile bekleyeceğim.  

 

Please reload